U bent hier: Home › Nieuws

Nieuws

Algemeen nieuws: :UPDATE: Live uit Nepal
   (31-1-2010)

24-01-2010

Namasté,

Nadat Egbert de fietsen zaterdag al opgehaald had waren we er klaar voor. Zondag, een uur of zes. Iedereen kwam op het station in Harderwijk om met de trein naar Schiphol te gaan. De reis ging voorspoedig. Op Schiphol stonden Egbert, Sebastian en Eddy al te wachten met de fietsen. Inchecken en gaan met die banaan. Shit, we zitten te wachten maar het vliegtuig heeft vertraging, we vertrekken ruim een uur later.

Dit is echt lachen, we zitten met 53 man in het vliegtuig, wij bezetten dus 20% hiervan. Al voor het instappen hadden wij berekend dat iedereen dus 3 plaatsen had. Relaxed, languit slapen. Super uitgerust kwamen we op Tribhuvan Airport in Kathmandu aan. De Chepang mountainbikeclub stonden ons op te wachten om ons naar het hotel te brengen.

Inchecken in hotel Padma. Wat een verbazing van schoonheid is de Stupa toch. Ondanks dat het al bijna donker is heb ik het idee dat iedereen zijn geheugen al vol aan het schieten is.

25-01-2010

Wat een koude nacht hebben we gehad. Gelukkig lag ik in mijn slaapzak en een dekentje erover, koud had ik het niet.

Ontbijten met Hash Brown Potatoes, Porridge en toast met honey. Boiled eggs erbij en de basis voor de eerste fietstocht is gelegd. Het was koud, eigenlijk kon niemand zich voorstellen dat we in korte broek gingen rijden.

Ahum, 1 uur later. Het is inmiddels toch 23 graden in de schaduw en we rijden noordwaarts richting Ghokarna. Echt lachen, w zijn een minuutje of 20 aan het rijden en ik besluit om koppen te tellen, 10..... TIEN, we missen iemand. Wat is een logische vraag, wie mist zijn kamergenoot? Je denkt toch niet dat Sebastian reageert, slecht band hebben deze jongens. Eddy en ik besluiten terug te fietsen. Al heel snel komen we Egbert tegen samen met Purna. Ik had Purna vertelt waar we heen gingen dus hij speerde achter ons aan. Gered, we zijn weer met elf.

Ondertussen via een dammetje en een grindweg kwamen we bij de doorgaande weg. Stank van de uitlaatgassen trotserend rijden we langs de file. Na een paar km rechts de landerijen in, over de brug en links. Een mooi zandpad brengt ons tot onder aan de klim naar Changu Narayan. Door het naaldbos stoempen we omhoog vervolgens met de fiets op de schouder de trap op. Het is weer wereldschoon hier. Eric heeft zakgeld mee gekregen en is loyaal, hij trakteert op 11 cola. Een rib uit zijn lijf, 275 rupees (2,50 euro). Sebastian en Gerrit Marskamp laten de lokale jongens nog even alle hoeken van de tafeltennistafel zien. Leuke contacten, de kinderen zijn enthousiast. We betalen de entree-fee, 100 rupees p.p. en starten de afdaling naar Bakthapur. Gelukkig is de asfaltweg helemaal opengebroken en is het zand en grind, yes! Wouter gaat op zijn bek en de lokale werkmannen schieten als verplegers toe. Toen ze zagen dat het goed ging hebben ze hem smakelijk uit/toe (ge)lachen.

Aankomst in Bakthapur, 750 rupees p.p. entree. We rijden naar het Shiva Guest House op Durbar Square en nemen een heerlijke douche. We wandelen door de stad, bj de kapper laten Eric, Egbert en Eddy zich scheren, E3 (onze tegenhanger van K3). Wacht maar tot deze tenoren gaan zingen. Eddy denkt, Cathy is er toch niet dus doe mijn hele kop maar kaal. Wat een biljartbal, net Eric. Gerrit v.d. Veen vond dit ook wel een leuk idee.

In een zijstraatje was een progressie. Nou, ik weet waarom deze mannen een Orakel zijn. Ze krijgen de lekkerste hapje onder hun neus. Wel eens dikke/stevige Nepalezen gezien?

Na een heerlijke maaltijd gaan we nog een rondje door de stad. Dit resulteert in een lokale X-factor waarbij wij een potje voetbal met de jeugd bij een kampvuurtje spelen.

Nu bedtijd. Oh, voor jullie in het koude Holland. Na 1 dag zie je de korte broek en shirt al een mooie rand op ons gebruinde lijf maken.

26-01-2010

Man o man, wat een lieve rustige honden hebben ze toch in Nepal. Er leven veel straathonden maar overdag liggen ze rustig in het zonnetje te slapen. We gaan naar bed. Als ik net een uurtje slaap vindt meneer Hond het nodig zijn bot te verdedigen, blaffen, blaffen en nog eens blaffen. Nu is dat geen ramp, maar de hele hondenstad lijkt zich ermee te bemoeien. Oke, het is weer rustig. Een uurtje verder begint het opnieuw, oordoppen in en verder tukken. 's Morgens als ik mij omdraai vraagt Eric of ik lekker geslapen heb. Sorry hoor, maar ik ben nog niet wakker en wil nog een uurtje verder slapen. Blijkbaar zit hij op de praatstoel, dag slaapje.

Ontbijt. Gezamenlijk starten we de ochtend met ontbijt. Toast, pannenkoeken, havermoutpap, gekookte eieren en we kunnen er weer tegenaan. We spreken af om 11 uur te vertrekken en iedereen gaat zijn eigen we door Bakthapur. Eric en ik lopen naar het pottenbakkersplein waar de kruiken staan te drogen in de zon. In tegengestelde richting volgen we de aanvoerroute. Door gangetjes waar we gebukt door lopen komen we achter een huis uit waar de klei gebruiksklaar gemaakt wordt. Laagje voor laagje glijdt de klei door de handpalmen, elk hard stukje wordt verwijderd. Met een vriendelijk Namasté gaan we verder.

De route loopt vandaag redelijk vlak en makkelijk door de vallei en begin van de middag zijn we al weer in Boudhanath. Ik ga samen met Dennis de fiets repareren, deze schakelt niet fijn. Ik vermoed stof en vuil in de kabel dus besluit een nieuwe binnenkabel erin te doen. Ondertussen gaat de rest van de groep alvast lopend naar Pashupatinath. Een half uurtje later volgen ook wij de groep en komen ze in de Ashram tegen. Gezamenlijk aanschouwen we het afscheid van een overledene en de crematie. Ondertussen lachen en grappen maken met de dames die hun waar aanbieden. Het mooiste was met de Sadhu's. Ze wilden geld wisselen. Ik had zeventig rupees en heb dat geruild tegen 70 eurocent, een van 50 en een van 20 cent. Stom om mijn kleingeld weg te doen. Even later wil ik pinda's kopen, kosten 20 rupees. Maar ik heb alleen 500 en de jongen kan niet wisselen. Lullen als brugman om de laatste 5 rupees te geven met een muntje van 20 eurocent. Ik heb hem gezegd dat het bij elkaar 25 rupees is maar dat hij het bij een andere toerist moet wisselen. Wanneer ik terug loop met mijn zakje pindas langs de Sadhu's groeten ze mij vriendelijk. Terloops ze ik ze pinda's gekocht te hebben voor 20 eurocent en hoor een hoop gelach. Ze hebben zichtbaar lol om mijn actie. 

We onderhandelen met drie taxi's om ons naar de Japaner te brengen, vraagprijs totaal 1500 rupees. Betaald: 600 rupees. Aldoende leert men veel. Heerlijk gegeten, alhoewel...iedereen heeft nog steeds honger en er wordt een volledig tweede ronde besteld. Afsluitend in de hottub gaan we naar huis. Verbazingwekkend makkelijk lukt het 's avonds in het pikke donker drie taxi's te vinden die ons voor 900 rupees naar Boudhanath brengen. Hobbel de bobbel door de stad. Morgen begint het feest.

27-01-2010

We hebben alles ingepakt en zeggen de vrienden uit Nepal gedag. We vertrekken richting Pokhara. In het hotel houden we gedurdende deze dagen 1 kamer waar alle spullen in liggen. Een mooie klim brengt ons naar het Kapan Klooster. Afdalend over grind/keien bereiken we de weg naar Buddhanilkantha. We stoppen even bij een grote liggende Vishnu op een slangenbed in het water. Wat een bekijks trekken we voor de lokale bevolking. Het is weer warm en zonnig, we moeten 8 kilometer klimmen door het Shivapuri park. Als Wouter staat te filmen gaar Gerrit Marskamp over de kop. De humor is nog steeds aanwezig want als hij opstaat is het eerste waar hij zich druk om maakt of het wel op de film staat. Ja Gerrit, het staat erop. Wat een stoffige zandwegen. Je lacht je kapot als blijkt dat er een bus de bocht om komt zeilen. De hoek in de bocht die de bus maakt is zeker 30 graden. Dat kan ja, maar als je erin zit, of nog erger, op het dak, vind je dat niet leuk denk ik. Je maakt wel contact met je buurman op deze manier, elk nadeel heeft zijn voordeel.

We slaan linksaf een smaller pad in naar beneden. Wanner we staan te wachten blijkt dat Dennis over de kop is gegaan. We gaan terug, hij is duizilig en moet bijkomen en een stukje lopen. Ik neem zijn fiets aan de hand mee op de afdaling, Wouter zijn rugzak op het stuur. Naar beneden... dat wordt erg letterlijk. Eddy waarschuwt mij dat ik hier af moet stappen, maar ik kom ongeschonden de bocht om en roem zonder enige schroom mijn stuurmanskunst. Nog geen 100 meter verder in de afdaling hou ik het niet meer met alleen de voorrem en een fiets rechts in de hand en ga over de kop. Kut! Ik wil niet zeuren maar het doet zeker pijn en levert een blauwe hand op, schrammen op de arm en een ei op mijn knie. Maar het is wel solidair naar Dennis en Gerrit.

We komen verkeerd uit en moeten een flinke klim maken naar Kakani, ongeveer 12 kilometer klimmen naar ruim 2000 meter. We hebben een guesthouse 'overgenomen' en deze is vannacht i.p.v. leeg nu vol.

De nacht is koud en lang maar we hebben dekens genoeg. De volgende dag wordt verrassend.

28-01-2010

Na een ontbijt van pannekoeken beginnen we aan een afdaling van wat later blijkt 40 kilometer. Het noodlot slaat na 19 kilometer toe. Net wanneer ik met Sebastian afspreek dat we rustig verder op ons gemakkie doorrijden en genieten van de omgeving gaat Sebas voor mijn neus in een bocht naar rechts onderuit op het asfalt. Je rijdt al snel een behoorlijk tempo maar hier lag olie op de weg en er was geen houden aan. Wat een naar gezicht, ik zie hem voor mij vallen. Het levert wat schaafplekken op zijn heup en been op en het scheren is voorlopig niet meer nodig. Solidair als ik ben wijk ik uit en volg een seconde na Sebastian doordat mijn voorwiel wegschuift. Andere knie ook kapot en de schouder, twee handen nu blauw van het opvangen van de val. We waarschuwende diegene die nog volgen en worden zorgzaam behandeld aan onze wonden. Even bijkomen en we kunnen gelukkig verder. Allemensen, wat een afdaling, dit is echt lang, 41,6 kilometer. Beter naar beneden dan andersom. In een dorpje stoppen we voor een break. Ze hebben Red Bull! Zo dat geeft ons weer vleugels. In het dorpje is een school waar we met warmte ontvangen worden, Namasté.

Verder, onderaan wat bananen scoren en ballonnen uitdelen worden we een stenen gravelpad opgestuurd. We volgen op en af de Trisuli rivier voor vele kilometers. In een afgelegen bergdorp schrikt een van de kinderen wanneer deze Wouter ziet en loopt jankend en overstuur weg, en ik nog roepen, watch...monkeyman ;). FUN.

Iedereen loopt in lokale kleding tot er ineens een man verschijnt in westerse kleding en een mobiele telefoon aan zijn broekriem. Deze man heeft praatjes en al snel blijkt hij de lokale 'burgemeester' te zijn. Wat had je anders gedacht als je een mobieltje hebt. Dit betekend dus dat iedereen uit het dorp opgetrommeld wordt jong, oud, groot en klein onder de boom gezet voor een groepsfoto. We zijn meer dan welkom maar een guesthouse is er niet. We gaan verder....en belanden ergens wat niet de bedoeling was. Aan het eind van deze gave mountainbikeroad komen we bij de Prithvi Highway, de weg van Kathmandu naar Pokhara. Overbeladen bussen, vrachtwagen e.d. denderen ons voorbij met een waarschuwing van de luchthoorn, tiedeliedeliedelie. En nog andere toontjes. Uiteindelijk hebben we er 93 km opzitten als we in Malekhu aankomen. We slapen onder erbarmelijke omstandigheden in een guesthouse/hotel naast de weg. Even voor de beeldvorming, 24 uur verkeer voor de deur langs, geen glas in de ramen, klamme bedden en dekens, urinelucht in de kamers van het riool en jawel, op 1 kamer een douche. Dat wordt dus nummertje trekken. We betalen voor 5 kamers na wat onderhandelen 3000 rupees, 30 euro. Nou ja, als we dat door 11 delen houden we nog wel wat over om te eten. Het eten is wel goed hier en de buikjes worden gevuld. Welterusten voor diegene die hier kan slapen.

29-01-2010

Genoeg wakker gelegen vanwege de omstandigheden om het plan aan te passen. We rijden de eerste 35 km over de weg naar de enige kabelbaan in het land. In 1998 aangelegd en onderhouden door een firma uit Oostenrijk. We kopen enkele kaartjes naar Manakanama . We worden in de watten gelegd, waarschijnlijk omdat ze normaal alleen geiten vervoeren in de transportbakken en nu mooie mountainbikes. Het 11de kaartje is gratis, we hoeven niet in de rij maar krijgen een privébehandeling. Beetje sneu naar de mensen die staan te wachten maar het is zo. Trekt zeker veel bekijks. Tien minuten later staan we ruim 1000 hm hoger, wauw, makkelijker kan niet. In Manakanama staat een belangrijke Hindu tempel, vele mensen komen hierheen. Bij deze tempel offer je een haan of geit en kan dan wensen wat je maar wil, so easy. Velen wensen hier dat ze een zoon krijgen. Of het nou echt helpt om daar een geit voor te slachten weet ik niet, misschien gewoon eens proberen. De grootste verrassing is de helderheid van de lucht met de toppen van de Ganesh Himal in de achtergrond, beautyfull.

We verlaten Manakanama aan de achterzijde, downhill het komende uur. Het zand is rood met rotsen/keien. De zon schijnt stevig en de temperatuur loopt op tussen de 25 en 29 graden, afhankelijk van de hellingzijde en zon/schaduw. Je verbaast je werkleijk als je toch af en toe voor een bus aan de kant moet. Echt mensen, geloof me als ik zeg dat 99% van de mensen in NL met een BMW X5 o.i.d. hier niet overheen durft te rijden. Maar wij genieten. Onder ons de gewassen op terrassen, bananenplantages en in de klimmetjes aan de zonzijde vol met hoge cactussen, soms zo groot als bomen. Onderaan crossen we door een riviertje, het is een smal dal en we rijden een steile stoffige klim op aan de zonzijde. Lichtste verzet erop, helm aan het stuur, ongeveer 30 graden, pffft. Is het koud in Nederland? Een vriendelijk Namasté van de lokale boer die ons na staat te staren met zijn vrouw en verlegen dochter. Dat ze verlegen is komen Eddy en ik pas later achter als we terugkeren om de weg te vragen, ongeveer 500 meter verder is een splitsing van 4. We houden op advies links aan, down. Altijd goed om downhill te rijden. Wanneer Wouter mij  voorbij rijd steek er een varkentje over, zo, die weet niet hoe snel hij gillend naar de boerderij moet rennen. Ik lig in een deuk om de lompheid van Wouter , niet remmen he. Wat kan een biggetje schreeuwen! In de downhill 1 lekke band in de groep, de schade valt reuze mee tot nu toe.

Onderaan komen we bij de asfaltweg, downhill is leuk maar nu blijkt dat we weer 15 km moeten klimmen naar Ghorka. Een ruime Alp d' Huez dus. We redden het allemaal en gaan languit in ons hotel.

30-01-2010

Rustdag. Mijn knie doet pijn. Ik ben hier gekomen om de trappen op te gaan naar het oude paleis maar helaas, trappen lopen gaat niet. Wiesje haar achterrem is leeg dus heeft ze olie en een spuit nodig om deze te vullen, ze moet hiervoor naar Kathmandu heen en weer. Terrible maar het kost ongeveer 9 uur om heen en weer te gaan.

's Morgens lopen we door het dorp. Aan het einde van de weg, waar de bussen verzamelen, zijn wat winkeltjes en kan je buskaartjes kopen. Er loopt een jongetje rond met een glimlach en witte ronde kinderzonnebril. Het jongetje kijkt vrolijk van zich af maar is werkelijk zo vies. Zijn kleren zijn vuil en gescheurd. Ongewassen haren en een grote scheur in zijn trui. Een moment loop ik weg van de groep om snel in de winkel een nieuwe trui voor dit mannetje te kopen. Als ik terugkom trekken we deze bij hem aan. Trots, zo ongelofelijk trots als dit jongetje rondkeek heb ik nog nooit gezien. Met opgeheven hoofd draaide hij rondje zodat iedereen kon zien dat hij een nieuwe trui had. Echt zo trots als een pauw. Wanneer we weg lopen kijkt hij ons nog even lachend aan en trekt aan zijn broek met een gebaar of hij deze ook nieuw krijgt. Zijn broek is wel vies maar past perfect en is niet kapot. 

Ik neem rust en de rest van de groep gaat de trappen op naar het paleis. Als iedereen weer terug is en het eten wordt besteld wordt er  een kaartje gelegd en Ajax-Feyenoord gekeken. Beetje vreemd om dit hier live te kunnen zien.

We maken plannen op voor morgen. Doordat er wat valpartijen zijn geweest is er een frissen en een gehavende ploeg. Er wordt voorgesteld om met de frisse ploeg door het terrein in 2 dagen naar Pokhara te rijden en dat de andere ploeg dit over de weg doet. Gerrit Marskamp komt met het idee dat ik de naam Bandipur eerder heb laten vallen en we besluiten hier naar toe te gaan. We splitsen dan in tweeën en zien elkaar in Bandipur.

31-01-2010

Wouter, Egbert, Gerrit v.d. Veen, Wiesje, Carl en Eddy gaan door het terrein op zoek naar avontuur. Ze hebben het geluk dat ze bij de eerste keer de weg vragen iemand treffen die de mtb gedachte begrijpt. Ze krijgen een briefje met alle dorpnamen waar ze naar moeten vragen. Zo blijven ze offroad en beleven een geweldige dag.

Eric, Gerrit Marskamp, Sebastian, Dennis en ik gaan over de weg. Om 8 uur begint een makkelijke start, 24 km naar de hoofdweg omlaag. De eerste kilometers lopen over een heuvelrug en laten Gorka in een ronding achter ons. Langs de weg staan veel huisjes en oude Nepalese boerderijen. Rechts naast ons zien we in de diepte de rivier lopen, we weten dat de andere groep deze over moet steken en zoeken af en toe tijden het rijden naar blauwe stipjes in het landschap, helaas zien we ze niet. De plaatselijke  jeugd moedigt ons aan. Af en toe heb je een kamikaze piloot die een fiets heeft. Deze jongetjes staan op hun pedalen en doen hun uiterste best ons bij te houden. Voor de veiligheid van deze jongetjes moet de rem er flink op. Probleem is dat wij wel een rem hebben maar deze bij hun vaak niet functioneert. Staand op één pedaal, zadel in de rug, schuren ze met hun blote voeten in badslippers over het asfalt om te remmen. Getoeter van voren en achteren, auto's, taxi's, minibusjes, vrachtauto's. Links rijden en rechts inhalen, ach het went.

Onderweg halen we wat biscuit en doen ons tegoed aan een cola. Na ruim 40 kilometer naderen we de afslag naar Bandipur. Het is nu een kilometer of zeven klimmen. Mijn knieen werken nog steeds niet mee en ik besluit verstandig te doen. Voor 400 nrp charter ik een jeep. Eentje met een overdekte laadbak met links en rechts een opklapbare lange bank. Eric gaat met mij mee en we nemen plaats achterin de jeep. Gelukkig gaat de klim over een geasfalteerde weg, comfort is ver te zoeken met de bladveren onder mijn kont.

Het gevoel omhoog is dubbel, enerzijds heb je er het gemak van, anderzijds kom je hier toch echt om te fietsen. Het is een smalle weg die zich tussen de bergen, die dicht tegen elkaar staan, omhoog kronkelt. Hier worden even snel 1000 hoogtemeter gemaakt.

Reacties

Powered by: Club Webware